අවුරුදු ගානකින් මේ බ්ලොග් එක අප්ඩේට් කරන්නේ. දිග සටහන් ලියන්න සහ දිග සටහන් Screen එකක කියවන්න බැරි තරම් අපිව (මාව) කම්මැලි කරා මේ කොරෝනාව. මොකද මිනිසුන්ට වෙලාව තියන නිසා හැමතැනම තිබ්බේ දිග සටහන්. මිනිස්සු හෝ හෝ ගාලා ලිවුවා. ඒත් මගේ සොශල් මීඩියා ලිවීම කම්මැලි වුණා. කාලෙකට පස්සේ මගේ අළු ගසල දාලා, බ්ලොග් එකේ බැඳිච්ච මකුණු දැල් කඩලා ආයේ ලියන්න පටන් ගත්තා.
LGBTQIA+ දැන් ටික ටික කතා බහකරන මාතෘකාවක් වෙලා. හැබැයි තාම ලංකාවේ ඒ ගැන ප්රසිද්දියේ ලොකුවට කතා කරන්නේ නැතත් ළඟදි පාර්ලිමේන්තුවේ රෝහිණී විජේරත්න LGBTQIA+ ප්රජාව ඉලක්ක කරගෙන සිදුවන හානිකර පරිවර්තන චිකිත්සා තහනම් කළයුතු බවට පෞද්ගලික මන්ත්රී යෝජනවක් ඉදිරිපත් කරා. ඒක ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවේ ඒ ගැන ඉදිරිපත් වුනු පළවෙන අවස්ථාව. ඒක මේ මොහොතේ ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව සහ ලංකාව දිහා බැලුවම සාධනීය ලක්ෂණයක්.
මං විශ්වාස කරන දෙයක් තමයි යම් දෙයක් ගැන තියන මැජික් එක නැති කරන්න ඒ දේ ගැන මැජික් එකක් විදියට කතා කරන එක නවත්තන්න ඕනි කියන එක. උදාහරණයක් විදියට, LGBTQIA+ legalize කරන එක සහ ඒක මැජික් එකක් නෙවෙයි කියන එක සහ ඒ අයට සම තැන දෙන්න නම් ඒ දිහා පුදුමෙන් බලන එක නවත්තන්න ඕන. තවත් සරල කරොත් එහෙම කල්ට් එකක් තියනවා කියන එක පවා නොහිතා ඉන්න තරම් විවෘත වෙන්න ඕනි. එහෙම කියලා මං මේ ලියන එකත් පැරඩොක්ස් එකක්. ඒත් මට ඒක කියන්න/ලියන්න වෙනවා.
ඒක කරන්න පුළුවන් එක විදියක් තමයි ලංකාවේ යන මෙගා ටෙලිඩ්රාමාවල LGBTQIA+ අදාල සිදුවීම් ඇතුළත් කරන එක. හැබැයි ඒක ඒ අයට කරන හානියක් විදියට නෙවෙයි; ඒ ටෙලිය තුලින් ඒ සිදුවීම බාරගන්න විදියට. ඒක ගැන ටෙලියේ ඉන්න කාටවත් පුදුමයක් නොවෙන විදියට. ඒ ප්රජාවට බිංදු මාත්රයක හෝ හානියක් සිදුනොවෙන විදියට. තවත් විදියක් තමයි ඒ ගැන සරල සිංදු සමාජගත කරන එක. ඒක නෝමල් ආදර කතාවක් විදියට සමාජය අතර පැතිරෙන එක. අනෙක් ඉන්වෝල්මන්ට් එක තමයි සිනමාව. අන්න ඒ හේතුව නිසා මං අද මාතෘකාව විදියට, Badhaai Do - 2022 තෝරගත්තා.
LGBTQIA+ ගැන අපි දකින (විශේෂයෙන් ආසියාතික රටවල්වල) සිනමාව ටිකක් අඳුරු පාටක් ගන්නවා. ඔවුන්ගේ ජීවිතේ අඳුරුම පැත්ත, කාංසාව, පීඩාව, සෙක්ස් විතරක් ඒකේ පේන්න තියනවා. ඒ ගැන තියන චිත්රපටි ළමා පරපුරට බලන්න අමාරු තරමටම කඨෝර බවකිනුත් පිරිලා. එතකොට වෙන්නේ ඒ කතා කරන්න ඕන මාතෘකාව තවත් සමාජයෙන් ඈතට තල්ලු වෙලා යන එක. තහනම් අඩවියකට ඇතුල් වෙන එක. හැබැයි ඒක සරල චිත්රපටියක් විදියට, පවුලේ සැමට එකට සිට බලන්න පුළුවන් (සෝමරත්ත දිසානායක මොඩ්ල් එකට) විදියට හදන්න පුළුවන් වුනා නම් ඒ කතාව බහුතරයක් අතර මැජික් එකක් නොවී ගෙනියන්න පුළුවන්. අම්මයි තාත්තයි ළමයිනුයි එකට බලලා ඒ ගැන කුතුහලය සංසිදෙන තැනකට හෙමින් හෙමින් යන්න පුළුවන්. Badhaai Do කියන්නේ එහෙම එකක්. සිනමාත්මකව මාර චිත්රපටියක් නොවුනට ඒ අඳුරුවිදියට සැලකෙන කතාව ලයිට් දාලා, ලස්සන කරලා, රසවත් විදියට අපිට දෙනවා. පවුලේ සැමට අවුලක් නැතුව හවුලේ නරඹන්න පුළුවන් කරනවා. LGBTQIA+ එක ගැන පොඩිඋන් පවා පුලුල්ව බලන්න පුළුවන් ගානට ඔලුව හැරෙන්න පටන් ගන්නවා.
මේකේ ඩිරෙක්ටර් හර්ෂාවර්දාන් කුල්කාර්නි (Harshavardhan Kulkarni) මේ මහා අඳුරු කතාව (සමාජේ) කියන්න හරිම බැලන්ස් ෆ්ලැට්ෆෝම් එකක් තෝරගන්නවා. ඒ කතාවේ Gay, lesbian දෙකම represent කරනවා. දෙන්නගෙම ප්රශ්නේ දෙන්නම විසඳගන්න ට්රයි කරනවා. ඉන්දියාව වගේ අතිශය සංස්කෘතිකමය බාධා තියන රටක Gay පොලිස් නිළධාරියෙක්ට බඳින්න කියලා ගෙදරින් බල කරනවා. ඒ වගේම lesbian ස්පෝට් ටීචර් කෙනෙක් ඉන්නවා. එයාටත් තියන ලොකුම ප්රශ්නේ ගෙදරින් බඳින්න බඳින්න කියලා කරන කරදරේ. ඉතිං දවසක් මෙන්න මේ දෙන්නා එකිනෙකාව අඳුන ගන්නවා. ඊට පස්සේ දෙන්නා ඇග්රිමන්ට් එකක් ගහනවා; ගෙදරින් බඳින කරදරේට විසඳුමක් විදියට දෙන්නා මැරි කරනවා. දෙන්නා එක ගෙදරම වෙන වෙනම ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නවා. එතනින් තමයි ෆිල්ම් එක දුවන්න පටන් ගන්නේ. දෙන්නගෙ ලිංගික ජීවිතේ වෙන වෙනම ශේප් එකේ යනවා. ඒ අතරේ පුරුදු විදියටම ගෙවල්වලින් ළමයි ගැන ප්රශ්නේ එනවා. එතකොට තමයි එයාලගේ මේ ප්රශ්නේ ආයෙත් මතු වෙන්නේ.
අපි දැකපු ගොඩක් LGBTQIA+ නිර්මාණ කෙළවර වෙන්නේ පරාජයකින්. ඛේදයකින්. මං හිතන්නේ සමාජය තුළ LGBTQIA+ ගැන පසුගාමී අදහසක් මතුවෙන්න ඒකත් ප්රධාන හේතුවක්. මං Badhaai Do එකට කැමති එක හේතුවක් මේ ඛේදනීය දුක්බර අවසානය වෙනුවට සතුටුදායි සාර්ථක අවසානයකින් අවසන් වෙන එක. ඒකෙන් අපිට මතක් කරනවා මේ ප්රජාවේ ජීවිතත්, විෂම ලිංගික ආදර කතාවක (සාම්ප්රදායික චිත්රපටියක) අවසානය වගේම සාර්ථක අවසානයකින් චිත්රපටිය අවසන් කරගත හැකි බව. හැමෝටම සතුටින් නැගිටලා හෝල් එකෙන් එළියට එන්න පුළුවන් බව. ටීවී එක ඕෆ් කරලා සිනාවෙන් යන්න පුළුවන් බව.
ඉතිං අවසානයේ මෙන්න මේ ඉන්නේ LGBTQIA+ කියලා වෙනස් ප්රජාවක් නෙවෙයි; අපිම තමයි කියලා සමාජට දැනෙන මොහොතක පාට පාට ලස්සන සමාජයක් බිහි වේවි. ඒකට අපි LGBTQIA+ කියලා වෙනසක් නැතුව ඒ ඉන්නේ අපිමයි කියලා හිතන්න පටන් ගමු. මට මේ අයිඩියා එක ලියන්න ඕනි නිසා LGBTQIA+ කියලා පාවිච්චි කරාට ඇත්තටම ඒ වෙනස් කරලා හඳුන්වාදීමත් මං කරපු වැරැද්දක්. ඒකට සොරි.
- උත්පල ජයරත්න
No comments:
Post a Comment